თინათინ მაღალაშვილი: „მხატვარი ვარ და მილიმეტრებს საჭესთანაც ვგრძნობ“

საჭესთან

10 ივნისი 22:00, 2016 წელი
121

 „ჩემი უცხოელი მეგობრები რომ ჩამოდიან, ყველა გაოგნებულია, თბილისში როგორ მოძრაობთო...“ - თავის საგზაო ისტორიებს დიზაინერი თინათინ მაღალაშვილი გვიყვება.

  

  • 15 წელია, რაც საჭესთან ვზივარ და მასთან შესისხლხორცებული ვარ. ჩემთვის მანქანა ფუფუნების საგანი არ გახლავთ, გადაადგილების საშუალებაა. მიუხედავად იმისა, რომ სახელმწიფო შეკვეთებიდან სოლიდური თანხა რამდენჯერმე ამიღია, ძვირად ღირებული ავტომობილის შეძენაზე არასდროს მიფიქრია. ერთადერთი, რაშიც ფულს არ ვზოგავ, ეს ქსოვილებია.

  • გარდა იმისა, რომ გადაადგილების საშუალებაა, როცა ცუდ ხასიათზე ვარ, ავტომობილში ვჯდები და თბილისის ქუჩებში დავდივარ. საკუთარ თავთან მარტო რომ ვრჩები, უამრავი იდეა იბადება.

  • „ლიხაჩი“ მძღოლი ხარო, ხშირად მეუბნებიან. გზას ძალიან დიდ მანძილზე ხედავო, ჩემი მეგობარი ამასაც მეუბნება. თითქოს წინასწარ ვგრძნობ, ვინ რას აპირებს და თადარიგს ვიჭერ ხოლმე.

  • ერთი პერიოდი „მიცუბიში ეკლიპლსი“ მყავდა, ადგილიდანვე დიდ სისწრაფეს კრეფდა და ძალიან მიყვარდა. სწრაფად სიარული საშინლად მიყვარს და სპორტული ავტომობილი ამის საშუალებას მაძლევდა, თუმცა ისე არასდროს დავდივარ, რომ ვინმეს საფრთხე შევუქმნა. არც დასაჯარიმებლად ვიმეტებ საკუთარ თავს. ზუსტად ვიცი, სად რა სიჩქარით უნდა გავიარო.

  • ჩემი „ეკლიპსი“ ისე მიყვარდა, ლუკიდან თავზე მაწვიმდა, მაგრამ გასაყიდად ვერ ვიმეტებდი. მეგობრები მეხუმრებოდნენ, ქოლგით დაჯექიო. გარდა ამისა, აკუმულატორი მალ-მალე ჯდებოდა. პორტატული პერემიჩკები მქონდა და სხვისი დახმარების გარეშე ვქოქავდი.

  • 2004-წლიანი „ნისან ტიდა“ ახლახან შევიძინე. ამბობენ, თითქოს მარჯვენასაჭიანი ავტომობილის მართვა რთულია, მაგრამ მე არ გამჭირვებია. თუ ავტომობილს გრძნობ, მარჯვენასაჭიანსაც ატარებ, მარცხენასაჭიანსაც და ტანკზეც დაჯდები.