ნინო ბასილია: „და მაინც მოვედი“

ზეპირი ანკეტა

26 დეკემბერი 20:00, 2016 წელი
60

გიორგი კეკელიძესთან პრუსტის კითხვარს პასუხობენ საქართველოს მოქალაქეები, მიუხედავად მათი წარსულისა, აწმყოსი და მომავლისა, მიუხედავად პოლიტიკური და სხვა, მსგავსი თუ არა მსგავსი შეხედულებებისა, პროფესიისა, ნიჭისა თუ... დღევანდელი სტუმარია კინორეჟისორი ნინო ბასილია.

- რა არის თქვენთვის სრულყოფილი ბედნიერება?
- როდესაც ჩემ ირგვლივ ახლობელი ადამიანები ცოცხლები და ჯანმრთელები არიან.


- ბოლოს როდის გაიცინეთ?
- ამ ბოლო დროს სულ ვიცინი... ბოლო თვეების განმავლობაში იმდენ პრიზს ვიღებ ფესტივალებზე, გამოაცხადებენ თუ არა ჩემს გვარს, უკვე მეცინება.


- ბოლოს როდის იტირეთ?
- ამ დილით ვიტირე... რადიოში ვიყავი ინტერვიუზე, სადაც შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე ბავშვები ჰყავდათ მოწვეული თავიანთი ხელნაკეთი ნივთებით. იმდენად გულწრფელები იყვნენ, ისეთი სათნოები, რომ გული ამიჩუყდა და ცრემლები წამომივიდა.


- თქვენი ხასიათის მთავარი შტრიხი?
- არასდროს ვიტყუები.


- ყველაზე დიდი ნაკლი?
- ეს ნაკლი უკვე რამდენიმე წელია, გამოვასწორე. ზედმეტად მორიდებული ვიყავი და ახლა აღარ ვარ. მგონი, მეორე უკიდურესობაში გადავვარდი.


- ყველაზე მეტად რომელ ისტორიულ ფიგურასთან აიგივებთ თავს?
- გამბედაობის თვალსაზრისით, ალბათ, ჟანა დ`არკთან.


- ვინ არიან თქვენი გმირები დღეს?
- ჩემი გმირია ყველა ის ადამიანი, ვინც დილაობით ალაგებს და ხვეტს თბილისის ქუჩებს. ნაგვის მანქანაზე, უკან, ზამთარ-ზაფხულ ორი ადამიანი რომ არის ჩამოკიდებული, აი, ისინი არიან ჩემთვის გმირები... და კიდევ, სამშობლოს თავშეწირული ბიჭები.


- თქვენი მხატვრული გმირები?
- ამ შემთხვევაში ჩემი გმირია ჩემი ანა კეკელიძე - ჩემი ფილმის მთავარი გმირი. და კიდევ, ჩემი მომდევნო ორი ფილმის გმირი, რომლებზეც გამუდმებით ვფიქრობ.


- ყველაზე შთამბეჭდავი მოგზაურობა?
- ამ რამდენიმე წლის წინათ ინდოეთში, ვარანასიში ჩავედი და იქ მივიღე ნამდვილი კულტურული შოკი, რომელიც მანამდე არასდროს განმიცდია. ის იყო ჩემთვის ყველაზე შთამბეჭდავი მოგზაურობა.


- თვისება, რომელსაც უპირატესობას ანიჭებთ მამაკაცში?
- იუმორი და ხელგაშლილობა. მამაკაცი არ უნდა იყოს ძუნწი.


- ქალში?
- ქალი უნდა იყოს ინტელექტუალური და ცოტა სექსუალურიც.


- საყვარელი მწერლები?
- ასტრიდ ლინდგრენი.


- საყვარელი კომპოზიტორი?
- რობერტ შუმანი და ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტი.


- ფილმი?
- ძალიან ძნელია, დასახელება... „შერეკილები“. რამდენჯერაც გადის ეკრანზე, იმდენჯერ ვუყურებ.


- რას მიიჩნევთ თქვენს ყველაზე დიდ მიღწევად?
- ჩემი ყველაზე დიდი მიღწევა ის არის, რომ ვიარე, ვიარე, ბევრი მთა და ბარი გადმოვიარე და მაინც მოვედი ჩემს პროფესიაში - რეჟისურაში.


- რა არის თქვენთვის ყველაზე ძვირფასი?
- ჩემი შვილი და ჩემი პროფესია.


- თარიღი, რომელსაც თქვენი ცხოვრებიდან გამოტოვებდით?
- გათხოვების თარიღი.


- რა არის თქვენთვის სამშობლო?
- სამშობლო არის ჩემი ფეხის, ქუსლის, ტერფის ძირიდან გამოზრდილი და ლოდებს შორის ჩახერგილი ფესვი. წასვლა რომ გინდა და არსად გიშვებს.


- რისი გეშინიათ ყველაზე მეტად?
- ომის. 2008 წლის ომის შემდეგ მეშინია ომის.


- როგორ ისურვებდით სიკვდილს?
- რამდენიმე ფილმს კიდევ გადავიღებდი და მერე, უშფოთველად, ძილში გავიპარებოდი.


- თუკი ოდესმე ღმერთს შეხვდებოდით, რას ისურვებდით, რომ თქვენთვის ეთქვა?
- მეგობარო, ერთი კარგი როლი არ გაქვს ჩემთვის?