რატომ აიკრძალა თევზის ქონი საბჭოთა კავშირში?

თევზის ქონი, როგორც რაქიტის ეფექტური საშუალება პოპულარული მე -19 საუკუნეში, ფარმაცევტ პიტერ მელერის წყალობით გახდა. მან ორთქლის საშუალებით ახლად დაჭერილი თევზის ღვიძლიდან ქონის მიღება შეძლო, თანაც ისე, რომ შენარჩუნებული ყოფილიყო ყველა სასარგებლო ნივთიერება. ამ დროიდან თევზის ქონმა არნახული პოპულარობას შეიძინა.

მალე თევზის ქონის პოპულარობის ამბავმა საბჭოთა კავშირამდეც ჩამოაღწია. აქ რატომღაც ჩათვალეს, რომ ვიტამინებითა და მინერალებით მდიდარი პროდუქტის გამოყენება მხოლოდ რაქიტის კი არა, სკროფულას, ტუბერკულოზისა და სხვა დაავადებების შემთხვევაშიც შეიძლებოდა.

მიუხედავად იმისა, რომ თევზის ქონის ვიზუალური მხარე და გემოვნური თვისებები აღფრთოვანებას არ იწვევდა, მისი მასობრივად გამოყენება დაიწყო. ასე გრძელდებოდა 1970-იან წლებამდე, სანამ თევზის ქონის წარმოება და მოხმარება აიკრძალებოდა.

აკრძალვის მიზეზი მეცნიერთა გამოკვლევა გახდა, რომლის თანახმად, თუკი წყალი, სადაც თევზი ბინადრობს, დაბინძურებულია, თევზის ღვიძლში ტოქსინების მაღალი კონცენტრაციაა. კვლევის მიხედვით, თევზის ქონის ხშირი გამოყენებისას ტოქსიკური ნივთიერებები ადამიანის ორგანიზმში გროვდება და ჯანმრთელობის პრობლემებს იწვევს.

თუმცა, აკრძალვიდან 7 წლის შემდეგ თევზის ქონის „რეაბილიტაცია“ მოხდა, შეიცვალა და გაუმჯობესდა წარმოების ტექნოლოგია და თევზის ქონი ბაზარზე კვლავ გამოჩნდა.