საიდან გაჩნდა სიტყვა „ალო“?

„ალო“-ს წარმოშობის ისტორია ძლიერ აბურდულია:

1. ერთი ვერსიით, ყველაფერი XI საუკუნეში ნორმანდიის ჰერცოგის, გიიომ ბასტარდის ინგლისში შეჭრით დაიწყო. ნორმანი მწყემსები თავიანთ საქონელს «Hallo!» შეძახილით უყრიდნენ თავს. აქედან წარმოდგა halloer, რომელიც „ყვირილის გაგრძელებას“ ნიშნავს;
   
   
2. მეორე ვერსიით, „ალოს“ ისტორია ინგლისური hallow-დან იწყება. ასე ინგლისელი მეზღვაურები შემხვედრ გემს ესალმებოდნენ;
   
   
3. თუმცა არის მესამე ვერსიაც: „ალო“ უნგრული ტერმინ hallom-იდან წარმოიშვა, რომელიც ნიშნავს: „მე თქვენ გისმენთ“. ის ტივადორ პუშკაშმა გამოიყენა - მსოფლიოში პირველი სატელეფონო სადგურის გამომგონებელმა და სატელეფონო საინფორმაციო სამსახურ Telefon Hírmondó-ს დამფუძნებელმა.
   როგორც ამბობენ, Telefon Hírmondó-ს გადმოცემებში პუშკაში წარმოთქვამდა «Hallom»-ს, რომელიც შემდეგ hallo-დ გარდაიქმნა.

„ალო“ სხვა ენებში

ნელ-ნელა hallo სხვა ენებშიც გავრცელდა, თუმცა კი ფონეტიკური ნორმების გამო მცირედ სახე იცვალა:

👉ფრანგები იძახიან allô, ვინაიდან მათ ენაში ასო h არ იკითხება;

👉უნგრეთში დარჩა hаllo;

👉კოლუმბიაში ამბობენ aló;

👉ინგლისურში ეს სიტყვა ორნაირად იწერება: hаllo და hullo, მაგრამ ორივე წარმოითქმება როგორც „ალლო“. ქართულში ამ სიტყვას, იგივე ფონეტიკური ნორმების გამო, მხოლოდ ერთი „ლ“ შემორჩა.

ზოგიერთ ქვეყანაში თავიანთი გზით წავიდნენ. მაგალითად:

👉იაპონელები სატელეფონო თანამოსაუბრეს „მოში-მოშით“ ესალმებიან, რაც ნიშნავს „ვლაპარაკობ-ვლაპარაკობ“;

👉ჩინელები ამბობენ „ვეი“(wèi), რაც ნიშნავს „გისმენ“;

👉თითქმის ასე ითარგმნება იტალიური „პრონტო“ (pronto) – „მზად ვარ“, ანუ მზად ვარ, მოგისმინო;

👉ისრაელში „ალოც“ დამკვიდრდა და ადგილობრივი „შალომ“ (shalom);

👉ასევე, მოხდა თურქეთში, სადაც იძახიან „ალო“ და „ეფენდიმ“ (efendim), რაც ჩვენებურ „ბატონოს“ უთანაბრდება.

ასე რომ, მართალია, „ალო“ უნივერსალურ მიმართვად ვერ იქცა, მაგრამ ის მაინც ნებისმიერი თანამოსაუბრისთვის გასაგებია და საუბრისთვის მზადყოფნას ნიშნავს.