შვედური ღუმელი - ევროპა ტრადიციებს უბრუნდება

შვედეთში შუა საუყკუნეებში, კერძოდ მე-13 საუკუნის ბოლოდან პოპულარული გახდა გერმანული ბუხარი - Kachelofen. მათ შვედეთის ბევრ ქალაქში ნახავდით, რომელსაც გერმანიის ქალაქებთან სავაჭრო ურთიერთობა ჰქონდათ. როგორც წესი, ასეთი ბუხრები ყავისფერი, მწვანე ან შავი ფერის იყო.

თუმცა მე-18 საუკუნეში შვედეთში შეშის დეფიციტი შეიქმნა. ამის ერთ-ერთი მიზეზი ლითონის წარმოებაში ხის საწვავის გამოყენება გახდა. გარდა ამისა, სახლების გასათბობად დიდი რაოდენობით შეშა იყო საჭირო - მოგეხსენებათ, შჭვედეთში ცივი და ნესტიანი კლიმატია. ბუხარი ძალიან დიდი რაოდენობის შეშას მოიხმარდა, თუმცა სითბოს 90% მილიდან გადიოდა და იკარგებოდა. ამგვარად, სახლის გასათბობად ბუხარი ძალიან არაეფექტური საშუალება გხდა.

შვედეთის პარლამენტის (რიგსტაგი), 1767 წლის 27 იანვრის გადაწყვეტილებით, არქიტექტორ კარლ იოჰან კრონშტედტს ენერგოეფექტური გათბობის მოწყობილობების დაპროექტება დაევალა.

საბოლოოდ, XVIII-XIX საუკუნის შვედეთში გათბობის მთავარი წყარო კაფელით მოპირკეთებული, ახალი ტიპის ბუხარი გახდა.

XIX საუკუნეში შვედეთში კერამიკის ბევრი ქარხანა აშენდა. ამ სფეროს პიონერი 1726 წელს როსტრანდაში აგებული ფაიფურის ქარხანა იყო.

პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ ცენტრალური გათბობის სისტემის შექმნამ ბუხრების წარმოება საგრძნობლად შეამცირა, თუმცა დღეს შვედეთი და ევროპის სხვა ქვეყნები კერამიკის ბუხრებს უბრუნდებიან. ეს ნაწილობრივ ბუნებრივ აირზე ფასის ზრდითაა გამოწვეული. ასევე, ადამიანებს კულტურისა და ტრადიციების შენარჩუნების სურვილი გაუჩნდთ.

ბოლო დროს შვედეთში კერამიკული ბუხრების ბევრი მწარმოებელი გამოჩნდა. მათ შორის ძველი მწარმოებლებიც არიან (Röstrand, Norrköping) და მე-20 საუკუნეში შექმნილი კომპანიებიც (Lindholm, Kakelugnmakeri, Kronspisen და სხვა). აქტიურად მიმდინარეობს ძველი ბუხრების აღდგენა.