რატომ ეშვება დროშა გლოვის ნიშნად?

დროშების დაშვების ტრადიცია სათავეს მე-17 საუკუნიდან იღებს.

როგორც ირკვევა, ამით ბრიტანელი სამხედრო მეზღვაურები დაღუპულ მეგობარს მიაგებდნენ პატივს. თავდაპირველად დროშას უშვებდნენ მისივე სიმაღლისტოლ მანძილზე - ამით თითქოს ადგილს უთავისუფლებდნენ უხილავი სიკვდილის დროშას (ამის შესახებ ნათქვამია ჯულიან ფრანკლინის წიგნში „ფარი და მუზარადი: ჰერალდიკის, როგორც მეცნიერებისა და ხელოვნების აღწერა“).

თანამედროვე მსოფლიოში თითქმის არავინ უღრმავდება ამ ტრადიციის წარმოშობის მიზეზებს და დროშებსაც უკვე სხვადასხვა სიმაღლეზე, თითქმის ფლაგშტოკის (ალმის აღსამართავი ლატანი) შუამდე უშვებენ.

თუმცა ტრადიციას ზუსტად იცავენ ზოგიერთ ევროპულ ქვეყანაში, მაგალითად:

🔸დიდ ბრიტანეთში, სადაც დროშის დაშვების ტრადიციას ჩაეყარა საფუძველი, ეროვნული გლოვის დღეებში სახელმწიფო დროშას ზუსტად იმ მანძილზე უშვებენ, რომ სიკვდილის უხილავ დროშას დაუთმონ ადგილი.

🔸გლოვის ნიშნად, დროშას ჯერ ზედა ნიშნულამდე აღმართავენ და შემდეგ თანდათან უშვებენ.

🔸არსებობს ქვეყნები, რომელთა პროტოკოლის თანახმადაც, გადაბრუნებული დროშა ომის მდგომარეობას ნიშნავს.

🔸რამდენიმე სახელმწიფო დროშის გამოფენის შემთხვევაში, დროშების ზომები ერთნაირი უნდა იყოს და ერთმანეთის გვერდით ერთ დონეზე უნდა აღიმართოს.

🔸დროშების საერთაშორისო პროტოკოლის თანახმად, დაუშვებელია ერთ ფლაგშტოკზე ორი დროშის აღმართვა.

🔸საერთო წესების თანახმად, სტუმარი ქვეყნის სახელმწიფო დროშას უფლება აქვს, უფრო საპატიო ადგილი დაიკავოს, ანუ პირველი პოზიცია.

🔸სახელმწიფო დროშების ერთდროულად გამოფენის შემთხვევაში, მათ ანბანის მიხედვით განათავსებენ, სახელმწიფოების სახელწოდებების პირველი ასოებით.

🔸სახელმწიფო დროშის აღმართვა ხდება მზის ამოსვლასთან ერთად, ხოლო დაშვება - მზის ჩასვლისას.

🔸დროშა არ უნდა ეხებოდეს მიწას, წყალსა და იატაკს.

🔸ბევრი ქვეყნის კანონმდებლობა დროშის მიმართ უპატივცემულო დამოკიდებულების ან დაცინვის გამო სასჯელს ითვალისწინებს.