რატომ უნდა გაყინოთ ყავის მარცვლები?

რა მოსდის ყავის მარცვლებს გაყინვისას?

ამერიკელი ქიმიკოსი და ყავის მოყვარული მაიკლ სივეცი ერთ-ერთი პირველი იყო, ვინც ყავის გაყინვაზე ექსპერიმენტები ჩაატარა. მან თავისი მიღწევებიც კი დააპატენტა და დაწვრილებით აღწერა წიგნში „ყავის ტექნოლოგია“.

ყავის გაყინვის მომხრეების მთავარი არგუმენტი ის არის, რომ ოთახის ტემპერატურაზე ყავის მარცვლები გემოს და არომატს რამდენიმე კვირა ინარჩუნებენ, მოხალული ყავის გაყინვა კი ამ პროცესს მნიშვნელოვნად ანელებს - გაყინული ყავა გემოვნურ თვისებებს რვა თვე ინარჩუნებს.

ყავის გაყინვის იდეას ბევრი მხარდამჭერი ჰყავს, თუმცა, ყავის სამყაროში ეს საკმაოდ საკამათო პრაქტიკად ითვლება და მოწინააღმდეგეც ბევრი გამოუჩნდა. კრიოგენული ტექნოლოგიის წინააღმდეგ მათი ყველაზე დამაჯერებელი არგუმენტი გაგრილების დროს მარცვლის უჯრედული აგებულების რღვევაა. მიუხედავად იმისა, რომ ყავის მოხალულ მარცვლებში ძალიან ცოტა წყალია, ის მაინც არსებობს და გაყინვის დროს გარდაიქმნება. ამგვარად, გაყინვა აზიანებს მარცვალს, ათავისუფლებს არომატული ზეთების ნაწილს და დარჩენილი ზეთების აგებულებას ცვლის. შედეგად, ყავა გემოსა და არომატს ნაწილობრივ, კარგავს.

მიუხედავად იმისა, რომ გაყინვა ყავის გემოს აუარესებს, ეს ყავის არომატზე მოქმედ სხვა ფაქტორებთან შედარებით უმნიშვნელო ცვლილებაა. მაგალითად, ოთახის ტემპერატურაზე მარცვლის დაჟანგვა ყავის ხარისხზე გაცილებით დიდ გავლენას ახდენს.

ოთახის ტემპერატურაზე შენახულ ყავას, სულ რაღაც, ერთი კვირის შემდეგ, გაყინული მარცვლის გემო ეძლევა, ამის შემდეგ კი მისი გემო ყოველდღე უარესდება. ამგვარად, მოხალვიდან, დაახლოებით, ათი დღის შემდეგ, გაყინული ყავა კვლავ ინარჩუნებს თავის თვისებების უმეტესობას, ხოლო გაუყინავი ნელ-ნელა კარგავს და საბოლოოდ, უგემურ ენერგეტიკულ სასმელად იქცევა.

***

მწვანე ყავა გასახდომად: სასწაულმოქმედი პროდუქტი თუ მარკეტინგული მითი?

რატომ არის სასარგებლო ყავისთვის წყლის მიყოლება?